Güne Not

Geçen yıl bugün, hakikaten çok sevdiğim askerlik görevimi tamamlayıp evime döndüğüm gündür. Bazıları askerlik günlerini unutmak ister, benim de var tabi öyle günlerim. Bazılarına ise mantıksız gelir askerlik fakat bence hiç de öyle değil ya da birazcık öyle ama şu yaşadığımız hayatın her anı çok mu mantıklı sizce?

Eğer ailem destek verseydi muhtemelen devam edecektim. Sanırım biraz da ben cesaret edemedim. Yalan değil terör meselesi de kafa kurcalıyor açıkçası. İçinde bulunduğum şartlar, mesleğim vb. biraz buna engel oldu evet. Sonra o subayların bir çoğu kendi kararlarını veremeyecek yaştayken, babasının elinden tutup askeri okula yazdırdığı kişiler ya da subay çocuğu. Yani o ailenin içinden gelmiş o yaşam tarzını benimsemiş, o anlayışla büyümüş kişiler. Demek istediğim buna ben uyabilir miydim bilemedim.

Her neyse işte.

Şimdi 1 sene geçmişken bu satırları niye yazdığımı bilmiyorum. Beni buna iten güç muhtemelen içimde ki bitmeyen askerlik sevgisidir. İstediğiniz üniversitede istediğiniz şehirde okuyun. Hayatınızın hiç bir döneminde o zevki tadamazsınız bir daha. Gerçi ben bunları emekli bir yedek subay olarak yazıyorum er olanlar ne der bilemem ama sanırım onların da bana katılacağı bir konu vardır: Askere gidemedikleri için kızlar çok şanssız.

Güne not düşmek istedim. Bir gün dönüp de bloga ne yazmışım diye merak edip bakarsam burada bulunsun diye bir kaç satır işte. Hepsi bu...